Debaty sejmoweIV Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie dostosowania poziomu opieki zdrowotnej dla osób z autyzmem do standardów europejskich

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pani Izabelli Sierakowskiej, posła na Sejm RP, przekazaną przy piśmie z dnia 6.03.2002 r., nr SPS-0203-773/02, w sprawie dostosowania poziomu opieki zdrowotnej dla osób z autyzmem do standardów europejskich, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie wyjaśniam, że trudno jest polemizować ze stwierdzeniem, że organizacja opieki nad dziećmi i dorosłymi cierpiącymi na autyzm odbiega od standardów europejskich lub amerykańskich. Rzeczywistość potwierdza słuszność tego poglądu, choć przyznać trzeba, że w wielu dziedzinach medycyny sytuacja jest podobna. Przyczyny tego stanu są złożone, choć w większości sprowadzają się do braku odpowiednich środków finansowych gwarantujących stworzenie wieloresortowego programu opieki.    Jest faktem niebudzącym wątpliwości, że stan opieki nad tymi chorymi nie jest satysfakcjonujący, jednakże wynika to głównie z niedostatecznego finansowania opieki nad dziećmi i dorosłymi chorymi na autyzm przez regionalne kasy chorych.    Opieka nad osobami ˝autystycznymi˝ powinna być wielospecjalistyczna i wieloresortowa (resorty zdrowia, edukacji oraz pracy i polityki społecznej) i w pełni zintegrowana. Jednakże taki schemat opieki nie mieści się w standardach kas chorych uwzględniających opiekę bądź ambulatoryjną w postaci pierwszej wizyty diagnostycznej i kolejnych wizyt.    Natomiast w opiece nad osobami cierpiącymi na autyzm właściwie każda wizyta ma charakter pierwszorazowy, ponieważ program leczenia i rehabilitacji musi być stale dostosowywany do postępów chorego w terapii. Taki system opieki całkowicie nie mieści się w schemacie organizacyjnym i finansowym kas chorych, co powoduje ograniczenia finansowe.    Specjaliści zajmujący się autyzmem są zdania, że osoby cierpiące na tę chorobę powinny być leczone w specjalistycznych ośrodkach, które zapewniłyby pełną wielospecjalistyczną opiekę. Inną alternatywą byłoby stworzenie odrębnych programów leczenia dzieci i dorosłych autystycznych, finansowanych przez kasy chorych na innych zasadach niż usługi terapeutyczne ogólnopsychiatryczne. Podobna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do osób upośledzonych umysłowo.    Z pewnością optymalnym rozwiązaniem byłoby umieszczenie programu opieki nad dziećmi i dorosłymi cierpiącymi na autyzm w Narodowym programie ochrony zdrowia psychicznego finansowanym przez kilka stosownych resortów.    Krajowy program ochrony zdrowia psychicznego jest programem interdyscyplinarnym angażującym wiele różnych instytucji w jego przyszłą realizację. Wskazuje on sposoby i drogi rozwiązywania tak trudnych problemów, jak np. autyzm. To właśnie w tym programie przewiduje się m.in. szkolenie lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej (ogólnych, rodzinnych, domowych) w zakresie psychiatrii.    W założeniach tego programu przewiduje się też tworzenie punktów konsultacyjnych w poradniach pediatrycznych, a więc w miejscu gdzie najszybciej będzie można wykrywać istnienie wszelkich zaburzeń tej natury, w tym zaburzeń z kręgu autystycznego, co znakomicie skróci drogę i ułatwi leczenie osobom wymagającym fachowej terapii.    Program postuluje również m.in. zwiększenie roli placówek wsparcia społecznego, specjalistycznych usług opiekuńczych oraz ośrodków rehabilitacyjno-wychowawczych i zajęciowo-rehabilitacyjnych dla osób upośledzonych umysłowo.    W związku z powyższym, dziękując pani poseł za troskę o losy osób cierpiących na autyzm, informuję jednocześnie, że sytuacja osób z zaburzeniami psychicznymi będzie ulegać stałej i systematycznej poprawie, wymaga to jednak nakładów finansowych, co w sytuacji obecnej może być trudne do szybkiego zrealizowania.    Minister    Mariusz Łapiński    Warszawa, dnia 28 marca 2002 r.