Debaty sejmoweIV Kadencja

Interpelacja w sprawie czasu pracy pracowników służby zdrowia

   Szanowny Panie Premierze! Szanowny Panie Ministrze! Z dniem 1 stycznia 2004 r. zasady czasu pracy pracowników określa ustawa z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw (DzU nr 213, poz. 2081). Nie obejmują one nadal pracowników zatrudnionych w zakładach opieki zdrowotnej.    Wobec tych pracowników nadal aktualne pozostają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (DzU nr 91, poz. 408 z późn. zm.), a konkretnie rozdział 4 tej ustawy: Czas pracy pracowników opieki zdrowotnej (art. 32g - art. 32k). Uregulowania te w ewidentny sposób nie przystają do przepisów o czasie pracy określonych w Kodeksie pracy, a w tym i do wymogów prawa europejskiego. W szczególności dotyczy to:    1) dobowego wymiaru czasu pracy (7 godz. 35 min) i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przeciętnie 5-dniowym tygodniu czasu pracy (art. 32g ust. 1). Jest to ewidentny paradoks, uniemożliwiający w praktyce spełnienie wymogu tygodniowej normy czasu pracy (7 godz. 35 min x 5 dni 37 godz. 55 min, a nie 40 godz.).    Stwarza to poważne problemy w określeniu faktycznego dobowego wymiaru czasu pracy tych pracowników, a w konsekwencji różną w tym zakresie praktykę w poszczególnych zakładach opieki zdrowotnej. Konieczność skrócenia tej normy poniżej 8 godzin na dobę w sposób istotny podraża koszty funkcjonowania tych placówek;    2) dyżurów medycznych - lekarze oraz inni pracownicy medyczni z wyższym wykształceniem (art. 32j).    Uregulowanie tych dyżurów odmiennie niż w art. 151 Kodeksu pracy jest ewidentnym naruszeniem prawa unijnego, gdyż nie zapewnia tym pracownikom wymaganego 11-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku dobowego oraz 35-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego.    Uwzględniając charakter i specyfikę dyżuru lekarskiego, należy stwierdzić, iż czas tego dyżuru wyczerpuje definicję czasu pracy, o jakiej mowa w art. 1281 Kodeksu pracy. To powoduje, że najdalej od 1 maja 2004 r. dyżury medyczne uznać należy za faktyczny czas pracy tych pracowników i z konsekwencjami, jakie przepisy prawa pracy wiążą z czasem pracy w godzinach nadliczbowych.    W tej sytuacji poszczególne zakłady opieki zdrowotnej staną przed poważnym problemem spełnienia roszczeń pracowniczych z tego tytułu i na szeroką skalę oraz z konsekwencjami bardzo poważnymi dla budżetu państwa.    Ww. dysonans ustawowy prowadzi moim zdaniem bezpośrednio do skutków prawno-finansowych, jak słynna już ˝ustawa 203˝ z 2000 r.    W związku z powyższym pragnę uprzejmie zapytać, czy na obecnym etapie toczą się prace, które uregulowałyby prawnie ww. problemy - dostosowujące do prawa unijnego?    Oczekuję na pilną odpowiedź pana premiera i pana ministra w powyższej sprawie.    Poseł Tadeusz Kaleniecki    Warszawa, dnia 3 marca 2004 r.